Kλείνω στόμα ανοίγω καρδιά

Καθημερινό ημερολόγιο για ένα χαμένο καλοκαίρι που δεν έχει αρχίσει. Με λένε Ζίγκι. Δε με λένε τίποτα κι ας μιλάω συνεχώς. Ανήκω εκεί που άρχισε ο δρόμος μου.

Θ' απευθυνθώ στη Νεφέλη.
-Σε είκοσι χρόνια που θα ξεθάψουμε το blog από τα σεντούκια του διαδικτύου και δεις αυτή την ανάρτηση θυμίσου: κάποτε τραγουδούσαμε στο Φάληρο έτοιμες να ερωτευτούμε.
Έτοιμες να ζήσουμε τον κόσμο.
Το πετύχαμε άραγε μέχρι τα σαράντα μας;

Aristotle lies

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον Ιωσήφ.

Μικρέ μου τύραννε, πρέπει να αρχίσεις να γράφεις στα Ελληνικά. Πρέπει να αδυνατίσεις και να ξαναγίνεις το μικρό αγοράκι που γνώρισα. Τώρα θέριεψες, μεγάλωσες, βούλιαξες και δε σε φτάνω. Σε βλέπω διαδικτυακά, πουθενά γύρω μου, μακριά στην ίδια πόλη, πιο κοντά όταν φεύγουμε.
Ξέχνα την. Μην ξεχνάς τον εαυτό σου.
Πονάω να σε βλέπω να εξαυλώνεσαι σαν κοινός θνητός είσαι για μένα.

since i've been gone

Ποτέ δεν ήμουν καλή στον πεζό λόγο. Απλά σκέφτομαι πως μέσω αυτού θα διατηρήσω, με τη βοήθεια του εξαιρετικού διαδικτύου, την επαφή μου με τον κόσμο.

Ζώντας φοιτητική ζωή.

Το blog αυτό δεν έχει στόχο να καυτηριάσει, να ενεργοποιήσει ή να τέρψει. Είναι απλά ένα ημερολόγιο καταστρώματος της ζωής που ανοίγεται μπροστά μου. Χωρίς ποίηση και έρωτα, με στόχους αλλά χωρίς πυξίδα.

Γεια σας,
είμαι ο/η Ζίγκι Στάρνταστ,
και η Νομική με περιμένει.